Το Προσωπείο του Μηδενισμού: Από την Πνευματική Νήψη στην Κοινωνική Αλλοτρίωση(Γιάννης Καλαϊτζίδης).
Η είσοδος στο Τριώδιο σηματοδοτεί για την
Ορθόδοξη παράδοση μια κίνηση «επιστροφής». Ωστόσο, η σύγχρονη ελληνική
κοινωνία, εγκλωβισμένη σε μια διαρκή κρίση ταυτότητας, επιλέγει την κίνηση της
«εκτροπής». Το καρναβάλι, από λαογραφικό επιβίωμα, έχει μεταλλαχθεί σε έναν
θεσμοθετημένο μηδενισμό που κατακλύζει τον δημόσιο χώρο, αλλοιώνοντας τόσο το
πνευματικό ήθος όσο και την κοινωνική συνοχή.
1. Θεολογική Προσέγγιση: Η Άρνηση της
Μετανοίας
Στην Ορθόδοξη θεολογία, ο άνθρωπος καλείται να
αποβάλει τα «προσωπεία» της αμαρτίας για να αναδείξει το κατ’ εικόνα «πρόσωπο».
Το καρναβάλι ενεργεί ακριβώς αντίστροφα:
·
Η Αποθέωση του Ψεύδους: Ενώ το Τριώδιο μας καλεί σε πνευματική
γύμνωση και ειλικρίνεια ενώπιον του Θεού, η καρναβαλική κουλτούρα επιβάλλει τη
μεταμφίεση. Το άτομο δεν αναζητά τη θεραπεία των παθών του, αλλά την προσωρινή
δικαίωσή τους μέσω της ανωνυμίας της μάσκας.
·
Η Παραχάραξη της Χαρμολύπης: Η Εκκλησία προτείνει τη «χαρμολύπη» – τη
χαρά που πηγάζει από την κάθαρση. Ο μηδενισμός του καρναβαλιού προτείνει μια
εκκωφαντική, ρηχή ευδαιμονία που τελειώνει την Καθαρά Δευτέρα, αφήνοντας πίσω
της ένα βαθύτερο υπαρξιακό κενό.
·
Αντίχριστο Πνεύμα: Η σάτιρα των ιερών συμβόλων και η χλεύη
της ασκητικής ζωής, που συχνά παρατηρούνται σε αυτές τις φιέστες, δεν είναι
απλώς «αστεϊσμός», αλλά μια συνειδητή ή ασυνείδητη απόπειρα αποϊεροποίησης της
ζωής.
2. Κοινωνιολογική Ανάλυση: Η Αλλοίωση των
Τοπικών Κοινωνιών
Η μετατροπή των πόλεων και των χωριών σε
απέραντα σκηνικά καρναβαλικής «εκτόνωσης» έχει σοβαρές επιπτώσεις στον
κοινωνικό ιστό:
·
Η Εμπορευματοποίηση του Κενού: Οι δήμοι και οι πολιτιστικοί σύλλογοι,
υπό το πρόσχημα της «τουριστικής ανάπτυξης», θυσιάζουν την ιδιαίτερη ταυτότητα
του τόπου τους. Η κουλτούρα μετατρέπεται σε προϊόν προς κατανάλωση, και η
παράδοση σε ένα φτηνό θέαμα (κιτς) που πιθηκίζει δυτικά πρότυπα.
·
Η Κοινωνική Αποσύνθεση: Αντί για την κοινοτική αλληλεγγύη και τη
σύναξη που καλλιεργεί η ενοριακή ζωή και οι παραδοσιακές αξίες, το καρναβάλι
προωθεί μια μάζα ανώνυμων μονάδων που αναζητούν την ηδονή. Η συμμετοχή στα
κοινά περιορίζεται στη διοργάνωση μιας παρέλασης, στερώντας από την κοινωνία τη
δυνατότητα για ουσιαστικό διάλογο και πνευματική πρόοδο.
·
Η Ψευδαίσθηση της Ελευθερίας: Η σύγχρονη κοινωνιολογία επισημαίνει ότι
τέτοιες εκδηλώσεις λειτουργούν ως «βαλβίδες αποσυμπίεσης». Το σύστημα επιτρέπει
στον πολίτη να «ξεφαντώσει» για λίγες μέρες, ώστε να παραμείνει υποταγμένος και
πνευματικά ναρκωμένος τον υπόλοιπο χρόνο. Είναι η ελευθερία του μηδενός.
Συμπέρασμα
Η «ανάπτυξη» των καρναβαλικών εκδηλώσεων δεν
είναι δείγμα πολιτιστικής υγείας, αλλά σύμπτωμα μιας κοινωνίας που έχει χάσει
τον προσανατολισμό της. Όσο η ελληνική κοινωνία θα αρνείται το πνεύμα της
μετανοίας και θα καταφεύγει στον μηδενισμό της μάσκας, τόσο θα απομακρύνεται
από την αληθινή της ρίζα. Η επιστροφή στο νόημα του Τριωδίου δεν είναι μια
οπισθοδρόμηση, αλλά η μόνη επαναστατική πράξη απέναντι στην κενότητα των
καιρών.
-------------------------
